W brudnym świcie smutnych miast

Pełnym wiatrów bezlitosnych

Mignie czasem twoja twarz

Jak niepewne tchnienie wiosny

W przystankowy, zmięty tłum

Jakby cisnął ktoś dla żartu

Bzu białego bukiet lub

Same najszczęśliwsze karty



Matką głupich cię nazwali, nadziejo

Ludzie podli, ludzie mali, nadziejo

Choć się z ciebie natrząsają, głośno śmieją

Ty nas jedna nie opuszczaj, nadziejo!

Prowadź nas, nadziejo

W ciemny czas, nadziejo

W mrocznej mgle wyczaruj

Iskrę wiary



Gdy fałszywych fanfar dźwięk

Zgaśnie w dali tak, jak żagiel

I wypełni głuchy jęk

Zakamarki duszy nagie

Gdy już tylko walić w mur

Z dziką pasją pozostaje

Nie rozpaczaj, odłóż sznur

Ona istnieć nie przestaje



Matką głupich cię nazwali, nadziejo

Ludzie podli, ludzie mali, nadziejo

Choć się z ciebie natrząsają, głośno śmieją

Ty nas jedna nie opuszczaj, nadziejo!

Prowadź nas, nadziejo

W ciemny czas, nadziejo

W mrocznej mgle wyczaruj

Iskrę wiary 





  



Przez pole szliśmy ja i ty

Przez trawy przez zielone

Niebieski szalik dałeś mi

Kupiłeś mi pierścionek



Pierścionek szczerozłoty jest

Z jedwabiu modry szalik

A ty gdzieś pojechałeś sam

Zniknąłeś mi w oddali



Pociągiem odjechałeś stąd

Płynąłeś statkiem bystrym

Przy mym okienku stoję wciąż

I czekam na twe listy



Pocztylion mija mnie co dzień

Siwiutki już staruszek

Nie kręci głową nie ma nic

i wciąż się smucić muszę



Przed Bogiem i przed ludźmi

W kąt chowam się chyłkiem cicha

I czuję coś się we mnie rwie 

Coś więdnie i usycha



Przez pole szliśmy ja i ty

Przez trawy przez zielone

Niebieski szalik dałeś mi

Kupiłeś mi pierścionek



Przy mym okienku stoję wciąż

i czekam... na twe listy