Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Siedzę na twardym krześle

W największym świata teatrze

Patrzę i oczom nie wierzę

Nie wierzę, ale patrzę



Przede mną mroczna scena

Nade mną wielka kurtyna

A przedstawienie zaraz się zacznie

Codziennie się zaczyna



Tragiczni komedianci

Od tylu lat ci sami

Niepowtarzalne stworzą kreacje

Zamieniając się znowu rolami



Ten, który dziś gra króla

Do wczoraj nosił halabardę

A jutro będzie tylko błaznem

Prawa tej sceny są twarde



Premiera za premierą

Pomysłów nie zabraknie

Publiczność zna ich wszystkie sztuczki

A jednak cudów łaknie



Po każdej plajcie antrakt

A po nim znów premiera

I jeszcze większa plajta

A teatr nie umiera



Siedzę na twardym krześle

w największym świata teatrze

Patrzę i oczom nie wierzę

Nie wierzę, ale patrzę



A obok mnie w milczącym tłumie

w cieniu tej wielkiej sceny

Artyści cisi i prawdziwi

Artyści niespełnieni



Nie zagram w tym teatrze

Nie przyjmę żadnej roli.

A serce, a co z sercem

A niech tam sobie boli



I każdy nowy sezon

Niech będzie jak pokuta

Stąd przecież wyjść nie można

Więc siedzę jak przykuta



Do tego właśnie miejsca

W największym świata teatrze.

Patrzę i oczom nie wierzę

Nie wierzę, ale patrzę

Pode mną smutna ziemia

Nade mną nieba kurtyna

Więc czekam aż Reżyser Niebieski

Ogłosi wielki finał.



Nie wierzę, ale patrzę





  



Przez pole szliśmy ja i ty

Przez trawy przez zielone

Niebieski szalik dałeś mi

Kupiłeś mi pierścionek



Pierścionek szczerozłoty jest

Z jedwabiu modry szalik

A ty gdzieś pojechałeś sam

Zniknąłeś mi w oddali



Pociągiem odjechałeś stąd

Płynąłeś statkiem bystrym

Przy mym okienku stoję wciąż

I czekam na twe listy



Pocztylion mija mnie co dzień

Siwiutki już staruszek

Nie kręci głową nie ma nic

i wciąż się smucić muszę



Przed Bogiem i przed ludźmi

W kąt chowam się chyłkiem cicha

I czuję coś się we mnie rwie 

Coś więdnie i usycha



Przez pole szliśmy ja i ty

Przez trawy przez zielone

Niebieski szalik dałeś mi

Kupiłeś mi pierścionek



Przy mym okienku stoję wciąż

i czekam... na twe listy





  



Nie opuszczaj mnie

każda moja łza

szepcze, że co złe

się zapomnieć da,

zapomnijmy ten

utracony czas,

co oddalał nas

co zabijał nas

i pytania złe

i natrętne tak -

jak? - dlaczego? - Jak?

zapomnijmy je

nie opuszczaj mnie 



Ja deszczowym dniem

ci przyniosę z ziem

gdzie nie pada deszcz

pereł deszczu sznur,

jeśli umrę, z chmur

spłynie do twych rąk

światła złoty krąg

i to będę ja,

w świecie ziemskich spraw

miłowanie twe

będzie pierwszym z praw,

królem staniesz się

a królową ja

nie opuszczaj mnie 



Nie opuszczaj mnie

ja wymyślę ci

słowa, których sens

pojmiesz tylko ty,

z nich ułożę baśń

jak się serca dwa

pokochały na

przekór ludziom złym,

z nich ułożę baśń

o tym królu, co

umarł z żalu, bo

nie mógł poznać cię

nie opuszczaj mnie 



Przecież zdarza się,

że największy żar 

ciska wulkan, co

niby dawno zmarł,

pól spalonych skraj 

więcej zrodzi zbóż

niż zielony maj

w czas wiosennych zórz

gdy księżyca cierń

lśni na nieba tle

i z czerwienią czerń

nie chcą rozstać się

me opuszczaj mnie 



Nie opuszczaj mnie 

już nie będzie łez,

już nie będzie słów 

dobrze jest jak jest 

tylko taki kąt

mały kąt mi wskaż, 

gdzie twój słychać śmiech, 

widać twoją twarz, 

chcę gdy słońca krąg 

wzejdzie- być co dnia 

cieniem twoich rąk, 

cieniem twego psa

nie opuszczaj mnie