Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Siedzę na twardym krześle

W największym świata teatrze

Patrzę i oczom nie wierzę

Nie wierzę, ale patrzę



Przede mną mroczna scena

Nade mną wielka kurtyna

A przedstawienie zaraz się zacznie

Codziennie się zaczyna



Tragiczni komedianci

Od tylu lat ci sami

Niepowtarzalne stworzą kreacje

Zamieniając się znowu rolami



Ten, który dziś gra króla

Do wczoraj nosił halabardę

A jutro będzie tylko błaznem

Prawa tej sceny są twarde



Premiera za premierą

Pomysłów nie zabraknie

Publiczność zna ich wszystkie sztuczki

A jednak cudów łaknie



Po każdej plajcie antrakt

A po nim znów premiera

I jeszcze większa plajta

A teatr nie umiera



Siedzę na twardym krześle

w największym świata teatrze

Patrzę i oczom nie wierzę

Nie wierzę, ale patrzę



A obok mnie w milczącym tłumie

w cieniu tej wielkiej sceny

Artyści cisi i prawdziwi

Artyści niespełnieni



Nie zagram w tym teatrze

Nie przyjmę żadnej roli.

A serce, a co z sercem

A niech tam sobie boli



I każdy nowy sezon

Niech będzie jak pokuta

Stąd przecież wyjść nie można

Więc siedzę jak przykuta



Do tego właśnie miejsca

W największym świata teatrze.

Patrzę i oczom nie wierzę

Nie wierzę, ale patrzę

Pode mną smutna ziemia

Nade mną nieba kurtyna

Więc czekam aż Reżyser Niebieski

Ogłosi wielki finał.



Nie wierzę, ale patrzę





  



W chwili, gdy strzepujesz pyłek,

jesz posiłek, sadzasz tyłek

na kanapie, łykasz wino-

ludzie giną.



W miastach o dziwacznych nazwach

grad ołowiu, grzmot żelaza:

nieświadomi, co ich winą,

ludzie giną.



W wioskach, których nie wyśledzi

wzrok- bez krzyku, bez spowiedzi,

bez żegnania się z rodziną

ludzie giną.



Ludzie giną, gdy do urny

wrzucasz głos na nowych durni

z ich nie nową już doktryną:

"Nie tu giną".



W stronach zbyt dalekich, by nas

przejąć mógł czyjś bólu grymas,

gdzie strach lecieć cherubinom-

ludzie giną.



Wbrew posągom i muzeom-

jako opał służy dziejom

przez stulecia po Kainie

ten, kto ginie.



W chwili, kiedy mecz oglądasz,

czytasz, co wykazał sondaż,

bawisz dziecko śmieszną miną-

ludzie giną.



Czas dzielący ludzkie byty

na zabójców i zabitych

zmieści cię w rubryce szerszej

tak, w tej pierwszej.





  



Że nie dałaś mi mamo

Zielonookich snów

Nie nie żałuję

Że nie znałam klejnotów 

Ni koronkowych słów 

Nie nie żałuję

Że nie mówiłaś mi jak szczęście kraść spod lady

I nie uczyłaś mnie życiowej maskarady

Pieszczoty szarej tych umęczonych dni

nie żal mi nie żal mi



Nie nie żałuję 

Przeciwnie bardzo ci dziękuję kochana

Żeś mi odejść pozwoliła

Po to bym żyła tak jak żyłam



Że nie dałeś mi szczęścia 

Pierścionka ani psa 

Nie nie żałuję

Że nie dzwonisz po nocach 

Kochanie tak to ja 

Nie nie żałuję

Że nie załatwiasz mi posady sekretarki

I że nie noszę twojej szarej marynarki

Że patrzysz na mnie jak teatralny widz 

To nic to nic



Nie nie żałuję 

Przeciwnie bardzo ci dziękuję kochanie

Za to że jesteś królem karo 

Że jesteś zbrodnią mą i karą



Że w tym kraju przeżyłam 

Tych trudnych parę lat 

Nie nie żałuję

Że na koniec się dowiem 

Ot tak się toczy świat 

Nie nie żałuję

Że nie załatwią mi urlopu od pogardy

I że nie zwrócą mi uśmiechu jak kokardy

Pieszczoty szarej tych udręczonych dni 

Nie żal mi nie żal mi



Nie ja nie żałuję 

Przeciwnie bardzo ci dziękuję mój kraju

Za jakiś czwartek jakiś piątek jakiś wtorek

I za nadziei cały worek



Nie nie żałuję 

Przeciwnie bardzo ci dziękuję

za to, że jesteś moim krajem 

Że jesteś piekłem mym i rajem