Niech radość do słońca się pnie

Pesymizm zostawmy na dnie

Już Stary Testament choć niezły w nim zamęt

To wprost optymizmem aż tchnie



Miał Dawid metr wzrostu i ćwierć

Lecz duchem był wzniosły jak perć

I z całej swej mocy wyskoczył jak z procy

I z procy Goliata na śmierć



Wieloryb ogromny to ssak

W nim Jonasz więziony rzekł tak

Rzec mogę o farcie jest dom i jest żarcie

Wieloryb to dom żarcie ja



A Mojżesz niemowlę to fakt

Wpadł w wodę lecz płynął na wznak

A u nas choć prorok przytrafia się co rok

To zdarza się że wody brak



To fakt dawniej dłużej żył człek

Sto lat to normalny był wiek

Nie chwalę się wcale lecz ów Matuzalem

Po roku by u nas się wściekł



Czyś mały czy duży

Czyś rybą w kałuży

To co nie jest źle

Bo życie choć gniecie

To znajdziesz w nim przecież

To coś co warto kochać



Raz facet narzekał na rząd

Mówili sąsiedzi to błąd

Radzili sąsiedzi i facet dziś siedzi

Rząd bliżej o widać go stąd



Nie przejmuj się bo co tu kryć

Zawsze przecież może gorzej być

Choćbyś żył nawet dwieście lat

To nie to jest ważne to nie jest ważne

Nieważne jest ile lecz jak







  



Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.