Nie wierz mi moim łzom

Moim słowom gorzkim złym

Gdy użalam się nad sobą

Nie wierz mi



Nie wierz gdy gubię się

W dłuższych wciąż rachunkach krzywd 

Nawet jeśli mnie rozumiesz

Nie wierz mi

Jeśli kochasz mnie naprawdę 

Nie wierz mi



Tyle szczęścia dano nam

Bez zasługi żadnej nad miarę nad stan 

Istnienia cud gwiaździste niebo barwne łąki dni

I miłość która większa jest niż my

I miłość która większa jest niż my



Nie wierz mi kiedy żal 

I zmienia w popiół każdą myśl 

W nieistnienia zimnym mroku

Serce śpi

Nie wierz mi kiedy chcę 

Uciec jak najdalej stąd

Gdy nie umiem być już z tobą

Nie wierz w to

Nie wierz mi nie ufaj mi 

Moim słowom gorzkim złym

Jeśli kochasz mnie naprawdę

Nie wierz mi

Jeśli kochasz mnie naprawdę

Nie wierz mi



Tyle szczęścia dano nam

Bez zasługi żadnej nad miarę nad stan 

Istnienia cud gwiaździste niebo barwne łąki dni

I miłość która większa jest niż my

I miłość która większa jest niż my





  



Znowu dzień mi przeleciał

Wyprzedził mnie

O dzień jestem starsza

Bonjour nowa zmarszczko

Pozdrawiam cię

A jutro w garderobie

Ta w lustrze i ja

Znów spojrzymy na siebie

Zbierzemy się w sobie

By, jak co dnia



Wejść na estradę w świateł blask

Groźnej widowni spojrzeć w twarz

Znaleźć swój rytm znajomy

Własny ton wśród tonów stu

Mały azyl i luz, kiedy śpiewam

Gitara duszę swoją ma

Mikrofon czule w dłoni drga

I choć samotna stoję

Mam królestwo moje

Gdzie trzy minuty trwa świat

kiedy śpiewam



Myślicie że mam wszystko 

Choć nie mam nic

I drżę zanim zasnę

Czy drzwiami nie trzaśnie 

Znudzony widz

Lecz choć przeminie pełnia

Po pełni nów

Spłowieje mój kostium zabraknie słów

Ja włosy poprawię, wypiję łyk kawy

I wejdę znów



Na pustą scenę w świateł blask

Groźnej widowni spojrzeć w twarz

Znaleźć swój rytm znajomy

Własny ton wśród tonów stu

Mały azyl i luz, kiedy śpiewam

Fortepian duszę swoją ma

Mikrofon czule w dłoni drga

I choć samotna stoję

Mam królestwo moje

Kiedy śpiewam