Nie wierzę piosence

Niebieski z niej ptak 

Nie wrócisz ty prędzej

Nie prędzej i tak

Nadziei nie więcej

Niż trwania jej nut

No i już po piosence

I już po piosence 

Już smutek jak wprzód



Piosenka ptak tęsknota ptak

Jak ciebie dogonić nie wiedzą jak

Więc tylko wzlot w króciutkie sny

Po większy żal gorętsze łzy



Nie wierzę tęsknocie

Już miesiąc już rok

Kłamała mi co dzień

Że słyszę twój krok

Nie wierzę tęsknocie

Niebieski z niej ptak

Bo gdy zechcesz mój złoty

Bez mojej tęsknoty

Powrócisz i tak



Na krzaku róż już pierwszy szron

Dziś kogoś goniłam nie to nie on

Nie to nie on to znów nie dziś

A przecież mógł naprawdę przyjść



Uwierzę piosence

Uwierzę i tak

Gdy wezmę twe ręce

I spytam no jak

Nie później nie prędzej

Uwierzę i tak 

Bo gdy zechcesz mój złoty

Bez mojej tęsknoty 

Powrócisz i tak





  



Wysłowić można w ludzkiej mowie

Wszystko co piękne i co marne

Sarnę skubiąca głóg w parowie

I niebo międzyplanetarne



Wysłowić można zachwycenie

Pięknej Izoldy dłonie wąskie

I zimorodka nad strumieniem 

Jak się kołysze na gałązce



Niewysłowiona 

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów

Kiedy wraca znów



Opisać można kwiat we włosach

Wysłowić można śpiew słowika

Warkocz komety na niebiosach 

Wilgotny pyszczek u królika



Słowo wyrazić wszystko zdoła 

Liban i jego smukłe cedry

I zachód słońca na Samoa 

Święty i cichy mrok katedry



Niewysłowiona...



Ileż to jeszcze słów przed nami 

Codziennej prozy i poezji

Ile chwil jeszcze nie nazwanych 

Jak fioletowy zapach frezji



Ileż to jeszcze słów przeminie 

Nim zgasną nasze gwiazdy nieba 

Nie mówmy więc o czyjejś winie 

Wystarczy jedno słowo - przebacz



Niewysłowiona

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów 

I kiedy wraca znów 

Brak jej słów