Nie wierzę piosence

Niebieski z niej ptak 

Nie wrócisz ty prędzej

Nie prędzej i tak

Nadziei nie więcej

Niż trwania jej nut

No i już po piosence

I już po piosence 

Już smutek jak wprzód



Piosenka ptak tęsknota ptak

Jak ciebie dogonić nie wiedzą jak

Więc tylko wzlot w króciutkie sny

Po większy żal gorętsze łzy



Nie wierzę tęsknocie

Już miesiąc już rok

Kłamała mi co dzień

Że słyszę twój krok

Nie wierzę tęsknocie

Niebieski z niej ptak

Bo gdy zechcesz mój złoty

Bez mojej tęsknoty

Powrócisz i tak



Na krzaku róż już pierwszy szron

Dziś kogoś goniłam nie to nie on

Nie to nie on to znów nie dziś

A przecież mógł naprawdę przyjść



Uwierzę piosence

Uwierzę i tak

Gdy wezmę twe ręce

I spytam no jak

Nie później nie prędzej

Uwierzę i tak 

Bo gdy zechcesz mój złoty

Bez mojej tęsknoty 

Powrócisz i tak





  



W chwili, gdy strzepujesz pyłek,

jesz posiłek, sadzasz tyłek

na kanapie, łykasz wino-

ludzie giną.



W miastach o dziwacznych nazwach

grad ołowiu, grzmot żelaza:

nieświadomi, co ich winą,

ludzie giną.



W wioskach, których nie wyśledzi

wzrok- bez krzyku, bez spowiedzi,

bez żegnania się z rodziną

ludzie giną.



Ludzie giną, gdy do urny

wrzucasz głos na nowych durni

z ich nie nową już doktryną:

"Nie tu giną".



W stronach zbyt dalekich, by nas

przejąć mógł czyjś bólu grymas,

gdzie strach lecieć cherubinom-

ludzie giną.



Wbrew posągom i muzeom-

jako opał służy dziejom

przez stulecia po Kainie

ten, kto ginie.



W chwili, kiedy mecz oglądasz,

czytasz, co wykazał sondaż,

bawisz dziecko śmieszną miną-

ludzie giną.



Czas dzielący ludzkie byty

na zabójców i zabitych

zmieści cię w rubryce szerszej

tak, w tej pierwszej.