Nie wierzę piosence

Niebieski z niej ptak 

Nie wrócisz ty prędzej

Nie prędzej i tak

Nadziei nie więcej

Niż trwania jej nut

No i już po piosence

I już po piosence 

Już smutek jak wprzód



Piosenka ptak tęsknota ptak

Jak ciebie dogonić nie wiedzą jak

Więc tylko wzlot w króciutkie sny

Po większy żal gorętsze łzy



Nie wierzę tęsknocie

Już miesiąc już rok

Kłamała mi co dzień

Że słyszę twój krok

Nie wierzę tęsknocie

Niebieski z niej ptak

Bo gdy zechcesz mój złoty

Bez mojej tęsknoty

Powrócisz i tak



Na krzaku róż już pierwszy szron

Dziś kogoś goniłam nie to nie on

Nie to nie on to znów nie dziś

A przecież mógł naprawdę przyjść



Uwierzę piosence

Uwierzę i tak

Gdy wezmę twe ręce

I spytam no jak

Nie później nie prędzej

Uwierzę i tak 

Bo gdy zechcesz mój złoty

Bez mojej tęsknoty 

Powrócisz i tak





  



Na Kazimierzu

Błądzą o zmierzchu

Duchy znajome

Świat który minął

W przeszłość odpłynął

Trudno zapomnieć

Na umówioną

Późną godzinę

Chętnie przybieżą

Ciepła spragnione

Duchy znajome

Na Kazimierzu



To puste okno za dnia

Przejmuje smutkiem do głębi

Zagląda tu czasem wiatr

I wierna para gołębi

Lecz nocą czy nam się śni

W tym oknie znów się kołyszą

Dwa cienie a pośród mgły

Muzyka splata się z ciszą



Na Kazimierzu...



Gdzieś kroki słychać to ten

Nad którym zamknęła się ziemia

Do domu śpieszy choć wie

Że domu dawno już nie ma

Gdy trafisz tu pierwszy raz

Przyciągnie wzrok puste okno

Dogoni szept zgasłych miast

Nie odchodź jeszcze nie odchodź



Na Kazimierzu...