Że nie dałaś mi mamo

Zielonookich snów

Nie nie żałuję

Że nie znałam klejnotów 

Ni koronkowych słów 

Nie nie żałuję

Że nie mówiłaś mi jak szczęście kraść spod lady

I nie uczyłaś mnie życiowej maskarady

Pieszczoty szarej tych umęczonych dni

nie żal mi nie żal mi



Nie nie żałuję 

Przeciwnie bardzo ci dziękuję kochana

Żeś mi odejść pozwoliła

Po to bym żyła tak jak żyłam



Że nie dałeś mi szczęścia 

Pierścionka ani psa 

Nie nie żałuję

Że nie dzwonisz po nocach 

Kochanie tak to ja 

Nie nie żałuję

Że nie załatwiasz mi posady sekretarki

I że nie noszę twojej szarej marynarki

Że patrzysz na mnie jak teatralny widz 

To nic to nic



Nie nie żałuję 

Przeciwnie bardzo ci dziękuję kochanie

Za to że jesteś królem karo 

Że jesteś zbrodnią mą i karą



Że w tym kraju przeżyłam 

Tych trudnych parę lat 

Nie nie żałuję

Że na koniec się dowiem 

Ot tak się toczy świat 

Nie nie żałuję

Że nie załatwią mi urlopu od pogardy

I że nie zwrócą mi uśmiechu jak kokardy

Pieszczoty szarej tych udręczonych dni 

Nie żal mi nie żal mi



Nie ja nie żałuję 

Przeciwnie bardzo ci dziękuję mój kraju

Za jakiś czwartek jakiś piątek jakiś wtorek

I za nadziei cały worek



Nie nie żałuję 

Przeciwnie bardzo ci dziękuję

za to, że jesteś moim krajem 

Że jesteś piekłem mym i rajem





  



Niewiele chciał, niewiele miał

I życie, jakie było, brał otwarcie 

W dziurawe swe kieszenie dwie

Ładował szczęście swe i żarcie



Nikogo nie miał poza jedną

Co tak jak on też była biedną

I wszyscy wielkim kołem ją mijali

Nikt nie chciał poznać nigdy jej

Lecz czasem gdzieś, na drodze swej

Spojrzenia ich i biedy się spotkały



Nie jeden pod jej ciosem padł

I nie pozostał nawet ślad z człowieka

On jeden na nią sposób miał

Bo jak o własną żonę dbał i klepał



I już miał złożyć wieczny ślub

Na miłość, wierność aż po grób

Gdy biedę nawiedziła chęć rozstania

Nędznego życia miała dość

I coraz większa brała ją złość

Gdy on zabierał się do jej klepania



A to był błąd, odeszła stąd

Zrozumiał, że jak dziecko jest naiwny 

bo apetyt rósł i malał luz

Więc fason bardziej trzymał sztywny



Samotność trwała niezbyt długo

Bo z jednej biedy popadł w drugą

Czy warto było przed nią tak uciekać

Tak było jest i tak już będzie

Bo biedy dzisiaj pełno wszędzie



Tak było jest i tak już będzie

Bo biedy dzisiaj pełno wszędzie

A człowiek lubi czasem coś poklepać

A człowiek lubi czasem coś poklepać



A człowiek musi czasem coś poklepać