Nie pytaj mnie o drogę

Ja jestem nietutejsza

Sama do siebie dojść nie mogę

Tej okolicy nie znam jeszcze



Nie pytaj o godzinę

Ja jestem nietutejsza

Mój czas na zawsze się zatrzymał

W nie napisanym nigdy wierszu



Świat za oknami chmury ludzie

Z dalekich stron przybyłam tu

Z archipelagu złudzeń

Wiatr za oknami w głos się śmieje

Wiatr od przylądka pustych słów

Płonnych nadziei



Nie pytaj mnie co potem

Ja jestem nietutejsza

Mych oczekiwań kruchy okręt

Zatonął w żółtych strugach deszczu

Nie pytaj mnie co robię

Za głuchą ścianą zmierzchu

Dziwię się ludziom drzewom sobie

Z dniem każdym bardziej nietutejsza



Świat za oknami chmury ludzie

Z dalekich stron przybyłam tu

Z archipelagu złudzeń

Wiatr za oknami w głos się śmieje

Wiatr od przylądka pustych słów

Płonnych nadziei





  



W brudnym świcie smutnych miast

Pełnym wiatrów bezlitosnych

Mignie czasem twoja twarz

Jak niepewne tchnienie wiosny

W przystankowy, zmięty tłum

Jakby cisnął ktoś dla żartu

Bzu białego bukiet lub

Same najszczęśliwsze karty



Matką głupich cię nazwali, nadziejo

Ludzie podli, ludzie mali, nadziejo

Choć się z ciebie natrząsają, głośno śmieją

Ty nas jedna nie opuszczaj, nadziejo!

Prowadź nas, nadziejo

W ciemny czas, nadziejo

W mrocznej mgle wyczaruj

Iskrę wiary



Gdy fałszywych fanfar dźwięk

Zgaśnie w dali tak, jak żagiel

I wypełni głuchy jęk

Zakamarki duszy nagie

Gdy już tylko walić w mur

Z dziką pasją pozostaje

Nie rozpaczaj, odłóż sznur

Ona istnieć nie przestaje



Matką głupich cię nazwali, nadziejo

Ludzie podli, ludzie mali, nadziejo

Choć się z ciebie natrząsają, głośno śmieją

Ty nas jedna nie opuszczaj, nadziejo!

Prowadź nas, nadziejo

W ciemny czas, nadziejo

W mrocznej mgle wyczaruj

Iskrę wiary