Nie pytaj mnie o drogę

Ja jestem nietutejsza

Sama do siebie dojść nie mogę

Tej okolicy nie znam jeszcze



Nie pytaj o godzinę

Ja jestem nietutejsza

Mój czas na zawsze się zatrzymał

W nie napisanym nigdy wierszu



Świat za oknami chmury ludzie

Z dalekich stron przybyłam tu

Z archipelagu złudzeń

Wiatr za oknami w głos się śmieje

Wiatr od przylądka pustych słów

Płonnych nadziei



Nie pytaj mnie co potem

Ja jestem nietutejsza

Mych oczekiwań kruchy okręt

Zatonął w żółtych strugach deszczu

Nie pytaj mnie co robię

Za głuchą ścianą zmierzchu

Dziwię się ludziom drzewom sobie

Z dniem każdym bardziej nietutejsza



Świat za oknami chmury ludzie

Z dalekich stron przybyłam tu

Z archipelagu złudzeń

Wiatr za oknami w głos się śmieje

Wiatr od przylądka pustych słów

Płonnych nadziei





  



Nie wierz mi moim łzom

Moim słowom gorzkim złym

Gdy użalam się nad sobą

Nie wierz mi



Nie wierz gdy gubię się

W dłuższych wciąż rachunkach krzywd 

Nawet jeśli mnie rozumiesz

Nie wierz mi

Jeśli kochasz mnie naprawdę 

Nie wierz mi



Tyle szczęścia dano nam

Bez zasługi żadnej nad miarę nad stan 

Istnienia cud gwiaździste niebo barwne łąki dni

I miłość która większa jest niż my

I miłość która większa jest niż my



Nie wierz mi kiedy żal 

I zmienia w popiół każdą myśl 

W nieistnienia zimnym mroku

Serce śpi

Nie wierz mi kiedy chcę 

Uciec jak najdalej stąd

Gdy nie umiem być już z tobą

Nie wierz w to

Nie wierz mi nie ufaj mi 

Moim słowom gorzkim złym

Jeśli kochasz mnie naprawdę

Nie wierz mi

Jeśli kochasz mnie naprawdę

Nie wierz mi



Tyle szczęścia dano nam

Bez zasługi żadnej nad miarę nad stan 

Istnienia cud gwiaździste niebo barwne łąki dni

I miłość która większa jest niż my

I miłość która większa jest niż my