Nie pytaj mnie o drogę

Ja jestem nietutejsza

Sama do siebie dojść nie mogę

Tej okolicy nie znam jeszcze



Nie pytaj o godzinę

Ja jestem nietutejsza

Mój czas na zawsze się zatrzymał

W nie napisanym nigdy wierszu



Świat za oknami chmury ludzie

Z dalekich stron przybyłam tu

Z archipelagu złudzeń

Wiatr za oknami w głos się śmieje

Wiatr od przylądka pustych słów

Płonnych nadziei



Nie pytaj mnie co potem

Ja jestem nietutejsza

Mych oczekiwań kruchy okręt

Zatonął w żółtych strugach deszczu

Nie pytaj mnie co robię

Za głuchą ścianą zmierzchu

Dziwię się ludziom drzewom sobie

Z dniem każdym bardziej nietutejsza



Świat za oknami chmury ludzie

Z dalekich stron przybyłam tu

Z archipelagu złudzeń

Wiatr za oknami w głos się śmieje

Wiatr od przylądka pustych słów

Płonnych nadziei





  



Przez pole szliśmy ja i ty

Przez trawy przez zielone

Niebieski szalik dałeś mi

Kupiłeś mi pierścionek



Pierścionek szczerozłoty jest

Z jedwabiu modry szalik

A ty gdzieś pojechałeś sam

Zniknąłeś mi w oddali



Pociągiem odjechałeś stąd

Płynąłeś statkiem bystrym

Przy mym okienku stoję wciąż

I czekam na twe listy



Pocztylion mija mnie co dzień

Siwiutki już staruszek

Nie kręci głową nie ma nic

i wciąż się smucić muszę



Przed Bogiem i przed ludźmi

W kąt chowam się chyłkiem cicha

I czuję coś się we mnie rwie 

Coś więdnie i usycha



Przez pole szliśmy ja i ty

Przez trawy przez zielone

Niebieski szalik dałeś mi

Kupiłeś mi pierścionek



Przy mym okienku stoję wciąż

i czekam... na twe listy