Wysłowić można w ludzkiej mowie

Wszystko co piękne i co marne

Sarnę skubiąca głóg w parowie

I niebo międzyplanetarne



Wysłowić można zachwycenie

Pięknej Izoldy dłonie wąskie

I zimorodka nad strumieniem 

Jak się kołysze na gałązce



Niewysłowiona 

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów

Kiedy wraca znów



Opisać można kwiat we włosach

Wysłowić można śpiew słowika

Warkocz komety na niebiosach 

Wilgotny pyszczek u królika



Słowo wyrazić wszystko zdoła 

Liban i jego smukłe cedry

I zachód słońca na Samoa 

Święty i cichy mrok katedry



Niewysłowiona...



Ileż to jeszcze słów przed nami 

Codziennej prozy i poezji

Ile chwil jeszcze nie nazwanych 

Jak fioletowy zapach frezji



Ileż to jeszcze słów przeminie 

Nim zgasną nasze gwiazdy nieba 

Nie mówmy więc o czyjejś winie 

Wystarczy jedno słowo - przebacz



Niewysłowiona

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów 

I kiedy wraca znów 

Brak jej słów





  



Przez pole szliśmy ja i ty

Przez trawy przez zielone

Niebieski szalik dałeś mi

Kupiłeś mi pierścionek



Pierścionek szczerozłoty jest

Z jedwabiu modry szalik

A ty gdzieś pojechałeś sam

Zniknąłeś mi w oddali



Pociągiem odjechałeś stąd

Płynąłeś statkiem bystrym

Przy mym okienku stoję wciąż

I czekam na twe listy



Pocztylion mija mnie co dzień

Siwiutki już staruszek

Nie kręci głową nie ma nic

i wciąż się smucić muszę



Przed Bogiem i przed ludźmi

W kąt chowam się chyłkiem cicha

I czuję coś się we mnie rwie 

Coś więdnie i usycha



Przez pole szliśmy ja i ty

Przez trawy przez zielone

Niebieski szalik dałeś mi

Kupiłeś mi pierścionek



Przy mym okienku stoję wciąż

i czekam... na twe listy