Wysłowić można w ludzkiej mowie

Wszystko co piękne i co marne

Sarnę skubiąca głóg w parowie

I niebo międzyplanetarne



Wysłowić można zachwycenie

Pięknej Izoldy dłonie wąskie

I zimorodka nad strumieniem 

Jak się kołysze na gałązce



Niewysłowiona 

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów

Kiedy wraca znów



Opisać można kwiat we włosach

Wysłowić można śpiew słowika

Warkocz komety na niebiosach 

Wilgotny pyszczek u królika



Słowo wyrazić wszystko zdoła 

Liban i jego smukłe cedry

I zachód słońca na Samoa 

Święty i cichy mrok katedry



Niewysłowiona...



Ileż to jeszcze słów przed nami 

Codziennej prozy i poezji

Ile chwil jeszcze nie nazwanych 

Jak fioletowy zapach frezji



Ileż to jeszcze słów przeminie 

Nim zgasną nasze gwiazdy nieba 

Nie mówmy więc o czyjejś winie 

Wystarczy jedno słowo - przebacz



Niewysłowiona

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów 

I kiedy wraca znów 

Brak jej słów





  



Świat 

Jest pełen cudów

Lecz najcudowniejszym na świecie zjawiskiem 

Jest człowiek

To on uskrzydlił 

Swoje okręty

Które szybują pędzone przez wiatry

W obłokach skłębionych

W falach spienionych



To on

Ujarzmił konie

I każe im pługiem pruć ziemię

To bóstwo najwyższe

Ziemię nigdy

Nie wyczerpaną



To człowiek 

Wynalazł sposób,

By chwytać w sieć pierzchliwe ptaki

Dzikiego zwierza

Mieszkańców wód



To człowiek

Wynalazł mowę

I odkrył królestwo prawd i sztukę wiązania słów

Groźne choroby leczy w cierpieniach

Od deszczu i chłodu obroni się

Budując dom



Przemyślność i zwinne ręce

To skarby niezmierne i może ich użyć

Dla dobra lub zła



I tylko śmierci

Nie zwalczył człowiek



Bo nie ma

I nie ma

I nie ma

Lekarstwa na

Śmierć!