Znowu zasnąć dziś nie mogę ani rusz

Do poduszki ktoś kamieni mi nasypał

I pod okno znów podjechał Wielki Wóz

Czy pojadę nim, a skądże tam, do licha



Tak by chciało się pogadać, ale z kim

Z samą sobą też dogadać się tak trudno

A człowieka, który obok mnie tu śpi

Nie obudzę, musi w pracy być na siódmą



Nocy dyżur mój o siódmej się zaczyna

Znów zostanie tylko krótkie popołudnie

By być razem, by się kochać, napić wina

To za mało, to za trudne



Chyba zbiera się na pełnię w taką noc

Gdy twój oddech wciąż miarowy jest i cichy

Może dzisiaj rano wreszcie powiem dość

Ale przytul się, bo znowu śpisz odkryty



A tym czasem w okno znów zagląda świt

I zdążyłam już wygładzić kształt kamieni

W tej poduszce którą dzielisz ze mną ty

W noc bezsenną, tu na ziemi



Znam te drogi przez układy planetarne

W chmury, bzdury i marzenia w nieskończoność

Trzeba znaleźć, tu na ziemi swoją prawdę

Nawet gorzką, nawet słoną



A tym czasem w okno znów zagląda świt

I zdążyłam już wygładzić kształt kamieni

W tej poduszce, którą dzielisz ze mną ty

W noc bezsenną, tu na ziemi







  



Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.