Daleko i dawno, w krainie wśród gór

Żyła sobie królewna ze snu 

A wydać ją za mąż chciał ojciec jej - król

I rozkazał ją wezwać na dwór.



Gdy weszła królewna w orszaku stu dam 

Król do niej odezwał się tak: 

Połowę królestwa w posagu ci dam, 

lecz męża wybiorę ci sam.



Mój królu, małżonka nie szukaj mi, nie 

Chociaż wiem, że dać byś wiele mógł 

Bom sercem związana na dobre i złe 

Ze zbójcą z rozstajnych dróg.



Ach, czemu tak mówisz - zapytał król 

Czy rozumu ci w głowie brak 

Z rycerzem zaszczyty czekają cię tu

Dla zbójcy zaś topór i kat.



Mój królu, zaszczytów nie będę nic mieć

Kiedy zwiążę z rycerzem mój los 

Ty go ciągle wysyłasz na wojny, na śmierć 

Za morza, na czele swych wojsk.



A zbójca to zadba o żonę i dom 

I nie zaznam z nim biedy, ni trosk 

On będzie do domu powracał co noc 

I pełen pieniędzy miał trzos.



Ach córko, lecz rycerz mych wrogów precz gna

I skarbami napełnia mój dwór

A zbójca okrada mi własny mój kraj

Który kiedyś się stanie i twój.



Przybyli wtem zbrojni w sto mieczy i dział 

Wrogowie z nieznanych nam stron 

Zabrali królowi to wszystko, co miał 

Królestwo i skarby, i tron.



Posłuchajcie królowie, co sięgacie do gwiazd 

By pół świata dać córkom swym 

Nie bądźcie za bardzo wybredni, bo czas 

rozwiewa królestwo jak dym.





  



Daj mi, proszę, dobry Boże,

Zamiast drogi - to bezdroże, 

Które prosto poprowadzi 

Poprowadzi mnie w nieznane.

Innym, dobry Boże, zostaw

Wstęgi ulic i autostrad,

A ja niech już na manowcach pozostanę!



Pozwól mi się, Boże, błąkać 

Po gęstwinach i po łąkach, 

W niepewności wydeptywać tysiąc ścieżek. 

Wydeptywać tysiąc ścieżek. 

Nie bój się, że gdzieś przepadnę,

Dokąd iść mam - nie odgadnę...

Uwierz we mnie, jak ja w ciebie, Boże, wierzę!



Spełnij, proszę, o czym marzę!

Niech pod tęczy twej ołtarzem

Wyspowiadam gorzkie żale, słodkie grzechy!

I niech sercu siły doda

Darowana mi swoboda,

Co nie szczędzi mi ni smutku, ni pociechy!



Choć niejeden dasz mi, Boże,

Do zgryzienia twardy orzech,

Daj też iskrę, żeby radość z niej rozniecić!

I nadzieję mi pozostaw,

Że gdy drodze swej nie sprostam,

Ty, mój dobry Boże, wyjdziesz mi naprzeciw!