A kiedy się obudzę po spokojnym śnie

Niech zbudzi się mój człowiek obok mnie

A kiedy się utrudzę niech jak chłodny zdrój

Będzie człowiek mój



A kiedy się zanudzę jak Jastarnia w deszcz

Niech nudzi się mój człowiek ze mną też

Fortunie go wyłudzę by był przy mnie ten

Człowiek mój man



Mój man - to żargon, słusznie powie kto

Wytwornym wargom nie pasuje to

A ja strasznie lubię czuły wyraz ten

Mój man



Mała kobietka słaba tak, jak ja

Swego człowieka musi mieć i ma

A jeżeli nie ma, oj to znaczy że

Z nią źle, z nią bardzo źle



Z nim kończy się szczęśliwy dzień

Napisem C.D.N

On dla mnie jest jak tlen

Mój man 



Dochowam mu wierności, proszę pań

A gdy wymówię, gdy mu wolne dam

Wiem, że w świat odejdzie bez zbytecznych scen

Mój man, mój man



A kiedy się obudzę po kolejnym śnie

Znów będzie nowy człowiek obok mnie

Dzień nowy w światła strudze szepnie mi - to ten

Człowiek twój, twój man





  



Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.