Panna Marianna jest strasznie muzykalna

Wszystko, co słyszy od razu gra, jak z nut 

Jest to, rozumie się, przyjemność kolosalna 

Jak mówią inni, po prostu istny cud.



Panna Mania cudnie gra na mandolinie

Łudi bidi bindia, łudi bidi bindia, łudi bidi bu

I codziennie wszyscy cieszą się w rodzinie

Że córeczka talent ma, co usłyszy wszystko gra

Mandolina, mandolina, mandola.



Kółko muzyczne stworzyła panna Mania 

Dla uprawiania przebojów z Qui Pro Quo 

Rano w niedzielę jest przyjemności wiele 

Kiedy wokoło rozbrzmiewa piosnek sto.



Może to nawet się dziwne wydać komuś 

Ale są ludzie bez zrozumienia gry 

Czterech sąsiadów uciekło przez nią z domu 

Piąty owdowiał, bo taki był już zły.



Panna Mania cudnie gra na mandolinie 

Mandolina, mandolina, mandola.





  



Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.