Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.





  



Jeśli nas Matka Boska nie obroni

To co się stanie z tym narodem

Codzienne modły więc zanoszę do Niej

By ocaliła nas przed głodem.



Przed głodem ust, którym zabrakło chleba,

Przed głodem serc, w których nie mieszka miłość,

Przed głodem zemsty, której nam nie trzeba,

Przed głodem władzy, co jest tylko siłą.



Jeśli nas Matka Boska nie obroni

To co się stanie z Polakami

Codzienne modły więc zanoszę do Niej

By ocaliła nas przed... nami.



Nami, co toną, tonąc innych topią,

Co marzą, innym odmawiając marzeń,

Co z głową w pętli jeszcze nogą kopią,

By ślad zostawić na kopniętej twarzy.



Jeśli nas Matka Boska nie obroni

To co się stanie z Polakami

Codzienne modły więc zanoszę do Niej

By ocaliła nas przed nami.