Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.





  



Nie lubię, nie lubię wracać 

Dumną ręką kołatać do wrót 

To gorsze, niż stała praca 

Taki jednorazowy powrót. 



Lecz jakież połacie powietrza 

Jakie przestrzenie wody 

Przemierzyć będzie mnie trza 

By nie wrócić, jak Odys. 



Nie wrócę na Itakę 

Ocean tnąc na pól 

W przeciwną stronę sztagiem 

Ocean będę pruł. 

O dom rodzinny nie dbam 

Ani o kraju rząd 

Ja jeszcze z roczek, ze dwa 

Popływać chcę pod prąd. 



Raz mi się przyśnił Epikur 

Objął mocno, pokazał palcem 

Hen, w dali spodek konfitur 

I herbatę, i ciastko z zakalcem. 



Sen pachnie spożywczym hurtem 

Brzuchem wstrząsają dreszcze 

Hej, tam ster w lewo, na burtę 

Dobranoc, popływam jeszcze. 



Nie wrócę na Itakę... 



Ktoś może lubi podróże 

Przez żywioły ogniste i mokre 

Lecz ja marynarce służę 

Moją ojczyzną jest okręt. 



Deszcz wymył stempel z paszportu 

Zdjęcie porwały sztormy 

Kto chce, niech wraca do portu 

Ja nie wrócę do normy. 



Nie wrócę na Itakę...