Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.





  



Znowu zasnąć dziś nie mogę ani rusz

Do poduszki ktoś kamieni mi nasypał

I pod okno znów podjechał Wielki Wóz

Czy pojadę nim, a skądże tam, do licha



Tak by chciało się pogadać, ale z kim

Z samą sobą też dogadać się tak trudno

A człowieka, który obok mnie tu śpi

Nie obudzę, musi w pracy być na siódmą



Nocy dyżur mój o siódmej się zaczyna

Znów zostanie tylko krótkie popołudnie

By być razem, by się kochać, napić wina

To za mało, to za trudne



Chyba zbiera się na pełnię w taką noc

Gdy twój oddech wciąż miarowy jest i cichy

Może dzisiaj rano wreszcie powiem dość

Ale przytul się, bo znowu śpisz odkryty



A tym czasem w okno znów zagląda świt

I zdążyłam już wygładzić kształt kamieni

W tej poduszce którą dzielisz ze mną ty

W noc bezsenną, tu na ziemi



Znam te drogi przez układy planetarne

W chmury, bzdury i marzenia w nieskończoność

Trzeba znaleźć, tu na ziemi swoją prawdę

Nawet gorzką, nawet słoną



A tym czasem w okno znów zagląda świt

I zdążyłam już wygładzić kształt kamieni

W tej poduszce, którą dzielisz ze mną ty

W noc bezsenną, tu na ziemi