Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.





  



Daleko i dawno, w krainie wśród gór

Żyła sobie królewna ze snu 

A wydać ją za mąż chciał ojciec jej - król

I rozkazał ją wezwać na dwór.



Gdy weszła królewna w orszaku stu dam 

Król do niej odezwał się tak: 

Połowę królestwa w posagu ci dam, 

lecz męża wybiorę ci sam.



Mój królu, małżonka nie szukaj mi, nie 

Chociaż wiem, że dać byś wiele mógł 

Bom sercem związana na dobre i złe 

Ze zbójcą z rozstajnych dróg.



Ach, czemu tak mówisz - zapytał król 

Czy rozumu ci w głowie brak 

Z rycerzem zaszczyty czekają cię tu

Dla zbójcy zaś topór i kat.



Mój królu, zaszczytów nie będę nic mieć

Kiedy zwiążę z rycerzem mój los 

Ty go ciągle wysyłasz na wojny, na śmierć 

Za morza, na czele swych wojsk.



A zbójca to zadba o żonę i dom 

I nie zaznam z nim biedy, ni trosk 

On będzie do domu powracał co noc 

I pełen pieniędzy miał trzos.



Ach córko, lecz rycerz mych wrogów precz gna

I skarbami napełnia mój dwór

A zbójca okrada mi własny mój kraj

Który kiedyś się stanie i twój.



Przybyli wtem zbrojni w sto mieczy i dział 

Wrogowie z nieznanych nam stron 

Zabrali królowi to wszystko, co miał 

Królestwo i skarby, i tron.



Posłuchajcie królowie, co sięgacie do gwiazd 

By pół świata dać córkom swym 

Nie bądźcie za bardzo wybredni, bo czas 

rozwiewa królestwo jak dym.