Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.





  



Panna Marianna jest strasznie muzykalna

Wszystko, co słyszy od razu gra, jak z nut 

Jest to, rozumie się, przyjemność kolosalna 

Jak mówią inni, po prostu istny cud.



Panna Mania cudnie gra na mandolinie

Łudi bidi bindia, łudi bidi bindia, łudi bidi bu

I codziennie wszyscy cieszą się w rodzinie

Że córeczka talent ma, co usłyszy wszystko gra

Mandolina, mandolina, mandola.



Kółko muzyczne stworzyła panna Mania 

Dla uprawiania przebojów z Qui Pro Quo 

Rano w niedzielę jest przyjemności wiele 

Kiedy wokoło rozbrzmiewa piosnek sto.



Może to nawet się dziwne wydać komuś 

Ale są ludzie bez zrozumienia gry 

Czterech sąsiadów uciekło przez nią z domu 

Piąty owdowiał, bo taki był już zły.



Panna Mania cudnie gra na mandolinie 

Mandolina, mandolina, mandola.