Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.





  



Ni morza stalowego fale napastliwe 

Ni Tatry, chmur drapacze wyższe, niż Manhattan 

Ni białowieskiej puszczy dęby wiecznie żywe

Ani w wieże wawelskie wmurowane lata.



Ale rak, co go dotąd jeszcze nikt nie złapał 

Ale kobiałka wczesnych, zakurzonych śliwek 

I koza prowadzona gdzieś za rogi krzywe 

I oset, który bosą piętę podrapał. 



Ni trasy, autostrady, nowotel in Cracow 

Ani stada dyskotek w stroboskopów strudze 

Smokingowe night cluby wzbronione pętakom 

Ni pachnące salony elektrycznych złudzeń.



Ale rynek miasteczka unurzany w nudzie 

I dach z przegniłych gontów dobrze znany ptakom 

Ciepły chleb o nieznanym, zapomnianym smaku

I drzwi wąskie, skrzypiące, a za nimi ludzie.