Świat 

Jest pełen cudów

Lecz najcudowniejszym na świecie zjawiskiem 

Jest człowiek

To on uskrzydlił 

Swoje okręty

Które szybują pędzone przez wiatry

W obłokach skłębionych

W falach spienionych



To on

Ujarzmił konie

I każe im pługiem pruć ziemię

To bóstwo najwyższe

Ziemię nigdy

Nie wyczerpaną



To człowiek 

Wynalazł sposób,

By chwytać w sieć pierzchliwe ptaki

Dzikiego zwierza

Mieszkańców wód



To człowiek

Wynalazł mowę

I odkrył królestwo prawd i sztukę wiązania słów

Groźne choroby leczy w cierpieniach

Od deszczu i chłodu obroni się

Budując dom



Przemyślność i zwinne ręce

To skarby niezmierne i może ich użyć

Dla dobra lub zła



I tylko śmierci

Nie zwalczył człowiek



Bo nie ma

I nie ma

I nie ma

Lekarstwa na

Śmierć!





  



W brudnym świcie smutnych miast

Pełnym wiatrów bezlitosnych

Mignie czasem twoja twarz

Jak niepewne tchnienie wiosny

W przystankowy, zmięty tłum

Jakby cisnął ktoś dla żartu

Bzu białego bukiet lub

Same najszczęśliwsze karty



Matką głupich cię nazwali, nadziejo

Ludzie podli, ludzie mali, nadziejo

Choć się z ciebie natrząsają, głośno śmieją

Ty nas jedna nie opuszczaj, nadziejo!

Prowadź nas, nadziejo

W ciemny czas, nadziejo

W mrocznej mgle wyczaruj

Iskrę wiary



Gdy fałszywych fanfar dźwięk

Zgaśnie w dali tak, jak żagiel

I wypełni głuchy jęk

Zakamarki duszy nagie

Gdy już tylko walić w mur

Z dziką pasją pozostaje

Nie rozpaczaj, odłóż sznur

Ona istnieć nie przestaje



Matką głupich cię nazwali, nadziejo

Ludzie podli, ludzie mali, nadziejo

Choć się z ciebie natrząsają, głośno śmieją

Ty nas jedna nie opuszczaj, nadziejo!

Prowadź nas, nadziejo

W ciemny czas, nadziejo

W mrocznej mgle wyczaruj

Iskrę wiary