Świat 

Jest pełen cudów

Lecz najcudowniejszym na świecie zjawiskiem 

Jest człowiek

To on uskrzydlił 

Swoje okręty

Które szybują pędzone przez wiatry

W obłokach skłębionych

W falach spienionych



To on

Ujarzmił konie

I każe im pługiem pruć ziemię

To bóstwo najwyższe

Ziemię nigdy

Nie wyczerpaną



To człowiek 

Wynalazł sposób,

By chwytać w sieć pierzchliwe ptaki

Dzikiego zwierza

Mieszkańców wód



To człowiek

Wynalazł mowę

I odkrył królestwo prawd i sztukę wiązania słów

Groźne choroby leczy w cierpieniach

Od deszczu i chłodu obroni się

Budując dom



Przemyślność i zwinne ręce

To skarby niezmierne i może ich użyć

Dla dobra lub zła



I tylko śmierci

Nie zwalczył człowiek



Bo nie ma

I nie ma

I nie ma

Lekarstwa na

Śmierć!





  



Serce się z dala trudzi

Szuka cię w dali znów

O miasto beztroskich ludzi

Rozśpiewanych, pogodnych słów -



Przed ratuszową bramą 

Siedzą kamienne lwy 

Wiedzą, że zawsze tak samo 

Marzy młodość i kwitną bzy.



To właśnie tam piosenka trwa -

Jeśli kochać się, to we Lwowie

Wszędzie jest dosyć bezcennych okazji

Do uśmiechu, do łez, do bezsennej fantazji.



Tyle jest miast,

Tyle jest gwiazd,

Wszędzie dobrze i źle po połowie

Idź w świat gdzie chcesz

Rób co umiesz, jak wiesz -

Lecz jak kochać się - to we Lwowie.



Muzyka gra, żal w sercu łka

Chcesz szczęśliwym być - wróć do Lwowa

Wszędzie jest dosyć bezcennych okazji

Do uśmiechu, do łez, do bezsennej fantazji.



Tyle jest miast,

Tyle jest gwiazd,

Łata płyną i srebrzy się głowa

Idź w świat gdzie chcesz

Rób co umiesz, jak wiesz

Chcesz znów młodym być -

wróć do Lwowa.