Świat 

Jest pełen cudów

Lecz najcudowniejszym na świecie zjawiskiem 

Jest człowiek

To on uskrzydlił 

Swoje okręty

Które szybują pędzone przez wiatry

W obłokach skłębionych

W falach spienionych



To on

Ujarzmił konie

I każe im pługiem pruć ziemię

To bóstwo najwyższe

Ziemię nigdy

Nie wyczerpaną



To człowiek 

Wynalazł sposób,

By chwytać w sieć pierzchliwe ptaki

Dzikiego zwierza

Mieszkańców wód



To człowiek

Wynalazł mowę

I odkrył królestwo prawd i sztukę wiązania słów

Groźne choroby leczy w cierpieniach

Od deszczu i chłodu obroni się

Budując dom



Przemyślność i zwinne ręce

To skarby niezmierne i może ich użyć

Dla dobra lub zła



I tylko śmierci

Nie zwalczył człowiek



Bo nie ma

I nie ma

I nie ma

Lekarstwa na

Śmierć!





  



Piotrusiu Panie czyś ty pan

Czy chłopiec z krain gwiezdnych

Dlaczego wprawiasz mnie w ten stan

Tajemny i bolesny

Kim jesteś chłopcze czyś jest złem

Co rzuca czar na dzieci

Czy tylko ich i moim snem

Czy tylko ich i moim snem

Co też jak sen odleci

Co też jak sen odleci



Piotrusiu Panie czyś ty pan

Co chce panować władczo

Nad dziećmi których serca mam

Do szczęścia nie wystarczą

Piotrusiu czuję straszny lęk

Że plany snujesz niecne

A w głębi serca także chcę

A w głębi serca bardzo chcę

Byś był mi czwartym dzieckiem

Mym dzieckiem



Piotrusiu Panie został cień

Po tobie od księżyca

I wiem nadejdzie taki dzień

Że wrócisz go odzyskać

Tak boję się że znikniesz mi

Z bezbronną mą gromadką

A jednak ciągle mi się śni

Że jestem ciągle mi się śni

Twą niepotrzebną matką twą matką



Piotrusiu Panie twoja twarz 

Jest przecież twarzą dziecka

Kim jesteś że w spojrzeniu masz 

Moc co jest czarodziejska

Docierasz nim na samo dno

Dorosłej duszy mojej

I ciebie boję się i o

I ciebie boję się i o

O ciebie też się boję

O ciebie też się boję