Świat 

Jest pełen cudów

Lecz najcudowniejszym na świecie zjawiskiem 

Jest człowiek

To on uskrzydlił 

Swoje okręty

Które szybują pędzone przez wiatry

W obłokach skłębionych

W falach spienionych



To on

Ujarzmił konie

I każe im pługiem pruć ziemię

To bóstwo najwyższe

Ziemię nigdy

Nie wyczerpaną



To człowiek 

Wynalazł sposób,

By chwytać w sieć pierzchliwe ptaki

Dzikiego zwierza

Mieszkańców wód



To człowiek

Wynalazł mowę

I odkrył królestwo prawd i sztukę wiązania słów

Groźne choroby leczy w cierpieniach

Od deszczu i chłodu obroni się

Budując dom



Przemyślność i zwinne ręce

To skarby niezmierne i może ich użyć

Dla dobra lub zła



I tylko śmierci

Nie zwalczył człowiek



Bo nie ma

I nie ma

I nie ma

Lekarstwa na

Śmierć!





  



Znowu dzień mi przeleciał

Wyprzedził mnie

O dzień jestem starsza

Bonjour nowa zmarszczko

Pozdrawiam cię

A jutro w garderobie

Ta w lustrze i ja

Znów spojrzymy na siebie

Zbierzemy się w sobie

By, jak co dnia



Wejść na estradę w świateł blask

Groźnej widowni spojrzeć w twarz

Znaleźć swój rytm znajomy

Własny ton wśród tonów stu

Mały azyl i luz, kiedy śpiewam

Gitara duszę swoją ma

Mikrofon czule w dłoni drga

I choć samotna stoję

Mam królestwo moje

Gdzie trzy minuty trwa świat

kiedy śpiewam



Myślicie że mam wszystko 

Choć nie mam nic

I drżę zanim zasnę

Czy drzwiami nie trzaśnie 

Znudzony widz

Lecz choć przeminie pełnia

Po pełni nów

Spłowieje mój kostium zabraknie słów

Ja włosy poprawię, wypiję łyk kawy

I wejdę znów



Na pustą scenę w świateł blask

Groźnej widowni spojrzeć w twarz

Znaleźć swój rytm znajomy

Własny ton wśród tonów stu

Mały azyl i luz, kiedy śpiewam

Fortepian duszę swoją ma

Mikrofon czule w dłoni drga

I choć samotna stoję

Mam królestwo moje

Kiedy śpiewam