Rozświetlały burz rozbłyski

Miłość naszą tyle lat

Raz ty brałeś swe walizki

To znów ja ruszałam w świat

Lecz pokój, gdzie kołyski brak

Pamięta echa dawnych burz

I słów namiętnych do szaleństwa

Więc choć porażki dawnej smak

Z mych ust uleciał dawno już

A z twych pierwszego smak zwycięstwa



Czy ty wiesz

Kochany, czuły i jedyny mój

Że ja od wschodu, aż do zmierzchu dnia

Wciąż bardziej cię kocham



W kłótniach, schadzkach, przeprowadzkach

Poznaliśmy się do cna

Wpadaliśmy w swe zasadzki

Zastawione, gdzie się da

Ty miałeś kogoś, dobrze wiem

I ja też nie bez grzechu byłam

Lecz zawsze żyliśmy nadzieją

Że z pojednania pierwszym dniem

Oboje dołożymy sił

By starzeć się, nie doroślejąc



Czy ty wiesz...



A czas goni, a czas goni

Straszy, że źle z nami jest

I że zawieszenie broni

To miłości będzie kres

Zmęczeni trochę, bądź co bądź

Posłusznie wyruszamy więc

Na pole bitwy wyruszamy

Żeby, jak co dzień, udział wziąć

W potyczce czułej dwojga serc

W serdecznej wojnie zakochanych



Czy ty wiesz...





  



Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.