Ni morza stalowego fale napastliwe 

Ni Tatry, chmur drapacze wyższe, niż Manhattan 

Ni białowieskiej puszczy dęby wiecznie żywe

Ani w wieże wawelskie wmurowane lata.



Ale rak, co go dotąd jeszcze nikt nie złapał 

Ale kobiałka wczesnych, zakurzonych śliwek 

I koza prowadzona gdzieś za rogi krzywe 

I oset, który bosą piętę podrapał. 



Ni trasy, autostrady, nowotel in Cracow 

Ani stada dyskotek w stroboskopów strudze 

Smokingowe night cluby wzbronione pętakom 

Ni pachnące salony elektrycznych złudzeń.



Ale rynek miasteczka unurzany w nudzie 

I dach z przegniłych gontów dobrze znany ptakom 

Ciepły chleb o nieznanym, zapomnianym smaku

I drzwi wąskie, skrzypiące, a za nimi ludzie.





  



Namiętne bójki z chłopakami

Piekący w sercu ból przegranej

Podbite oko wstydu łza

Dramaty mych szczenięcych lat

Zawsze w pobliżu była mama

Wszechmocna mądra ukochana

To ona nauczyła mnie

Że nigdy nie jest aż tak źle



Nie jest źle nie jest źle

Jeszcze nie jeszcze nie dziś nie o tej porze



Wiosenne wody pierwsza miłość

Wagary owocowe wino

I nagle na pogodnym tle

Matura jak ponury cień

A potem jesień w strugach deszczu

I twoje studia w obcym mieście

Tęsknota listów coraz mniej

I na pociechę refren ten



Nie jest źle nie jest źle

Jeszcze nie jeszcze nie dziś nie o tej porze

Nie jest źle nie jest źle

Nie aż tak, aby już być nie mogło gorzej



Nadeszła dziwna życia pora

Nim spojrzę w jutro już jest wczoraj

Oglądam zwariowany film

Nie umiem się odnaleźć w nim

Co będzie jutro jeszcze nie wiem

Pomysłów brakło mi na siebie

Lecz z całych sił uwierzyć chcę

Że nie jest ze mną aż tak źle



Nie jest źle nie jest źle

Jeszcze nie jeszcze nie dziś nie o tej porze

Nie jest źle...