Ni morza stalowego fale napastliwe 

Ni Tatry, chmur drapacze wyższe, niż Manhattan 

Ni białowieskiej puszczy dęby wiecznie żywe

Ani w wieże wawelskie wmurowane lata.



Ale rak, co go dotąd jeszcze nikt nie złapał 

Ale kobiałka wczesnych, zakurzonych śliwek 

I koza prowadzona gdzieś za rogi krzywe 

I oset, który bosą piętę podrapał. 



Ni trasy, autostrady, nowotel in Cracow 

Ani stada dyskotek w stroboskopów strudze 

Smokingowe night cluby wzbronione pętakom 

Ni pachnące salony elektrycznych złudzeń.



Ale rynek miasteczka unurzany w nudzie 

I dach z przegniłych gontów dobrze znany ptakom 

Ciepły chleb o nieznanym, zapomnianym smaku

I drzwi wąskie, skrzypiące, a za nimi ludzie.





  



Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.