Może choć raz coś się zmieni

On nie porzuci już mnie 

Może choć raz, po raz pierwszy 

To nie skończy się źle.



Ciepło jego rąk

Wreszcie własny kąt

Już nie przegram, dobrze wiem

Choć ostatnio nie szło mi w tej grze.



Nikt nie kocha słabych graczy 

Któż pokochać miał mnie 

Trochę szczęścia i spokoju 

To wszystko, czego chcę.



Mam wreszcie w ręce najlepsze karty 

Kiedyś musiały przyjść 

Czekałam długo, bardzo długo 

Może wygram, może wygram więc dziś.



Cóż, nikt nie kocha pechowych graczy

Któż pokochać miał mnie

Trochę szczęścia i spokoju 

To wszystko, czego chcę.



Mam wreszcie w ręce najlepsze karty

Kiedyś musiały przyjść

Czekałam długo, bardzo długo

Może wygram, może wygram więc dziś.





  



Wystarczy gramofon mi stary

I stara płyta

Ażeby znów ujrzeć bulwary

I most, i wieżę Notre Dame.



I Paryż mnie znowu powita

Jak dawniej melodia brzmi ta

I czekam, czy ktoś mnie zapyta

Jak dawniej, z uśmiechem, ca va.



W Paryżu to było, jak wczoraj

Zostało tak niewiele

I wspomnień nadchodzi już pora

W tę smutną, zwyczajną niedzielę.



Tę samą piosenkę słyszałem

Raz idąc paryską ulicą

I tylko z tą jedną różnicą

Że wtedy słuchałem nie sam.



Mijają wciąż nowe miesiące

I nowe zimy

I ciągle przeżywać musimy

Te same zwyczajne dni.



I chociaż wciąż niżej jest słońce

To jednak nadzieję tę mam

Że jeszcze zdążymy przed końcem

Raz jeden zobaczyć się tam.