Na Kazimierzu

Błądzą o zmierzchu

Duchy znajome

Świat który minął

W przeszłość odpłynął

Trudno zapomnieć

Na umówioną

Późną godzinę

Chętnie przybieżą

Ciepła spragnione

Duchy znajome

Na Kazimierzu



To puste okno za dnia

Przejmuje smutkiem do głębi

Zagląda tu czasem wiatr

I wierna para gołębi

Lecz nocą czy nam się śni

W tym oknie znów się kołyszą

Dwa cienie a pośród mgły

Muzyka splata się z ciszą



Na Kazimierzu...



Gdzieś kroki słychać to ten

Nad którym zamknęła się ziemia

Do domu śpieszy choć wie

Że domu dawno już nie ma

Gdy trafisz tu pierwszy raz

Przyciągnie wzrok puste okno

Dogoni szept zgasłych miast

Nie odchodź jeszcze nie odchodź



Na Kazimierzu...





  



Jeśli nas Matka Boska nie obroni

To co się stanie z tym narodem

Codzienne modły więc zanoszę do Niej

By ocaliła nas przed głodem.



Przed głodem ust, którym zabrakło chleba,

Przed głodem serc, w których nie mieszka miłość,

Przed głodem zemsty, której nam nie trzeba,

Przed głodem władzy, co jest tylko siłą.



Jeśli nas Matka Boska nie obroni

To co się stanie z Polakami

Codzienne modły więc zanoszę do Niej

By ocaliła nas przed... nami.



Nami, co toną, tonąc innych topią,

Co marzą, innym odmawiając marzeń,

Co z głową w pętli jeszcze nogą kopią,

By ślad zostawić na kopniętej twarzy.



Jeśli nas Matka Boska nie obroni

To co się stanie z Polakami

Codzienne modły więc zanoszę do Niej

By ocaliła nas przed nami.