Na Kazimierzu

Błądzą o zmierzchu

Duchy znajome

Świat który minął

W przeszłość odpłynął

Trudno zapomnieć

Na umówioną

Późną godzinę

Chętnie przybieżą

Ciepła spragnione

Duchy znajome

Na Kazimierzu



To puste okno za dnia

Przejmuje smutkiem do głębi

Zagląda tu czasem wiatr

I wierna para gołębi

Lecz nocą czy nam się śni

W tym oknie znów się kołyszą

Dwa cienie a pośród mgły

Muzyka splata się z ciszą



Na Kazimierzu...



Gdzieś kroki słychać to ten

Nad którym zamknęła się ziemia

Do domu śpieszy choć wie

Że domu dawno już nie ma

Gdy trafisz tu pierwszy raz

Przyciągnie wzrok puste okno

Dogoni szept zgasłych miast

Nie odchodź jeszcze nie odchodź



Na Kazimierzu...





  



Wysłowić można w ludzkiej mowie

Wszystko co piękne i co marne

Sarnę skubiąca głóg w parowie

I niebo międzyplanetarne



Wysłowić można zachwycenie

Pięknej Izoldy dłonie wąskie

I zimorodka nad strumieniem 

Jak się kołysze na gałązce



Niewysłowiona 

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów

Kiedy wraca znów



Opisać można kwiat we włosach

Wysłowić można śpiew słowika

Warkocz komety na niebiosach 

Wilgotny pyszczek u królika



Słowo wyrazić wszystko zdoła 

Liban i jego smukłe cedry

I zachód słońca na Samoa 

Święty i cichy mrok katedry



Niewysłowiona...



Ileż to jeszcze słów przed nami 

Codziennej prozy i poezji

Ile chwil jeszcze nie nazwanych 

Jak fioletowy zapach frezji



Ileż to jeszcze słów przeminie 

Nim zgasną nasze gwiazdy nieba 

Nie mówmy więc o czyjejś winie 

Wystarczy jedno słowo - przebacz



Niewysłowiona

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów 

I kiedy wraca znów 

Brak jej słów