Na Kazimierzu

Błądzą o zmierzchu

Duchy znajome

Świat który minął

W przeszłość odpłynął

Trudno zapomnieć

Na umówioną

Późną godzinę

Chętnie przybieżą

Ciepła spragnione

Duchy znajome

Na Kazimierzu



To puste okno za dnia

Przejmuje smutkiem do głębi

Zagląda tu czasem wiatr

I wierna para gołębi

Lecz nocą czy nam się śni

W tym oknie znów się kołyszą

Dwa cienie a pośród mgły

Muzyka splata się z ciszą



Na Kazimierzu...



Gdzieś kroki słychać to ten

Nad którym zamknęła się ziemia

Do domu śpieszy choć wie

Że domu dawno już nie ma

Gdy trafisz tu pierwszy raz

Przyciągnie wzrok puste okno

Dogoni szept zgasłych miast

Nie odchodź jeszcze nie odchodź



Na Kazimierzu...





  



Przez pole szliśmy ja i ty

Przez trawy przez zielone

Niebieski szalik dałeś mi

Kupiłeś mi pierścionek



Pierścionek szczerozłoty jest

Z jedwabiu modry szalik

A ty gdzieś pojechałeś sam

Zniknąłeś mi w oddali



Pociągiem odjechałeś stąd

Płynąłeś statkiem bystrym

Przy mym okienku stoję wciąż

I czekam na twe listy



Pocztylion mija mnie co dzień

Siwiutki już staruszek

Nie kręci głową nie ma nic

i wciąż się smucić muszę



Przed Bogiem i przed ludźmi

W kąt chowam się chyłkiem cicha

I czuję coś się we mnie rwie 

Coś więdnie i usycha



Przez pole szliśmy ja i ty

Przez trawy przez zielone

Niebieski szalik dałeś mi

Kupiłeś mi pierścionek



Przy mym okienku stoję wciąż

i czekam... na twe listy